Niepełnosprawność boli. Ale jeszcze bardziej boli bezsilność, gdy państwo – rękami swoich instytucji – odsuwa się od tych, którzy pomocy potrzebują najbardziej. Oto historia jasielskiego Centrum Rehabilitacji przy ul. Kraszewskiego – miejsca, które przez lata przywracało sprawność tysiącom mieszkańców naszego powiatu. Dziś samo potrzebuje ratunku.

NFZ uciął kontrakt do… 45 tysięcy zł na kwartał. To tak, jakby szpital miał leczyć złamane kręgosłupy plastrem. Tak wygląda nowa polityka zdrowotna w Polsce? Przedsiębiorczość na NFZ-owskich zgliszczach?

Jako radna, ale też jako pacjentka tego miejsca, nie mogłam pozostać obojętna. Dzwonili do mnie pacjenci. Wkurzeni. Bezsilni. Z pretensjami. Ale pretensje nie powinny iść do mnie – tylko do tych, którzy od lat nie umieją skutecznie bronić interesu mieszkańców Jasła. Gdy zapytałam na sesji, czy grozi nam zamknięcie Centrum, odpowiedź była zdawkowa. Winnych niby brak, ale dyrektor szpitala sam przyznał: „Oferta była źle przygotowana”.

Dobrze, że udało się uratować zespół. Przynajmniej na razie. Od października ruszają płatne zabiegi rehabilitacyjne. Czy to rozwiązanie idealne? Nie. Ale w tej chwili to jedyna realna alternatywa dla całkowitego paraliżu.

Rehabilitantki są zadowolone, bo mogą pracować. Część pacjentów – również, bo doceniają profesjonalizm kadry i mogą sobie pozwolić na opłacenie zabiegów. Ale są też ci, których teraz na rehabilitację po prostu nie stać. I to właśnie im najbardziej należy się dziś głos.

Bo rehabilitacja nie powinna być luksusem. To prawo człowieka.

A my mamy prawo i obowiązek o to prawo walczyć  – zanim zamienimy się w państwo dwuklasowe, gdzie jednym przysługuje leczenie, a drugim co najwyżej lista oczekujących.

To nie NFZ powinien rehabilitować społeczeństwo. Ale może ktoś powinien w końcu zrehabilitować NFZ?

Ewa Wawro
radna RPJ
subiektywny obserwator

artykuł powiązany: NFZ ogranicza kontrakt, szpital wprowadza odpłatne zabiegi rehabilitacyjne